به پيش روی من تا چشم ياری می کند درياست           

      چراغ ساحل آسودگي ها در افق پيداست !

             دراين ساحل كه من افتاده ام خاموش،

                 غمم دريا، دلم تنهاست .

              وجودم بسته در زنجير خونين تعلق ها ست !

   خروش موج، با من مي كند نجوا،

     كه :  « هر كس دل به دريا زد رهائي يافت !

        كه هر كس دل به دريا زد رهائي يافت ... »

              مرا آن دل كه بر دريا زنم، نيست !

               ز پا اين بند خونين بر كنم نيست ،

                اميد آنكه جان خسته ام را ،

               به آن ناديده ساحل افكنم نيست ....

روزی ما دوباره کبوترهايمان را پيدا خواهيم کرد

و مهربانی دست زيبايی را خواهد گرفت.

****

روزی که کمترين سرود

                                 بوسه است

و هر انسان

برای هر انسان برادری ست.

روزی که درهای خانه شان را نمی بندند

قفل

      افسانه ايست

و قلب

برای زندگی بس است.

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطر آخرين حرف دنبال سخن نگردی.

روزی که آهنگ هر حرف ، زندگيست

تا من به خاطر آخرين شعر, رنج جستجوی قافيه

                                                              نبرم.

روزی که هر لب ترانه ايست

تا کمترين سرود بوسه باشد.

 روزی که تو بيايی ، برای هميشه بيايی

و مهربانی با زيبايی يکسان شود.

روزی که ما دوباره برای کبوترهايمان دانه بريزيم...

******

و من آن روز را انتظار می کشم

حتی روزی

که ديگر نباشم.

و بعد از رفتنت

شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني

 تو را با لهجه گل هاي نيلوفر صدا كردم 

 تمام شب براي با طراوت ماندن

از من نپرس چقدر دوستت دارم... چرا که اينجا در قلب من حد و مرزي براي حضور تو نيست.
به من نگو که چگونه بي تو زيستن را تمرين کنم. مگر ماهي بيرون از آب مي‌تواند نفس بکشد؟ مگر مي‌شود هوا را از زندگيم بگيري و من زنده بمانم؟ بگو معني تمرين چيست؟ بريدن از چه چيز را تمرين کنم؟ بريدن از خودم را؟ مگر هميشه نگفتم که تو هم پاره اي از تن مني...!
از من نپرس که اشکهايم را براي چه به پروانه‌ها هديه مي‌دهم، همه مي‌دانند که دوري تو روحم را مي‌آزارد و تو خود پروانه‌ها را به من سپرده‌ بودي که ميهمان لحظه‌هاي بي کسيم باشند.
مرا از من نگير... نگاهت را از چشمم برندار؛ مرا عاشقانه در آغوش بگير که سخت تنها هستم و هواي شرجي اينجا را دوست ندارم...

آشنا

بدون آشنا دلم سيلاب خونه

فقط با آشنا اين دل ميمونه

بهشت لحظه هاي با تو بودن

جهنم شده عشق چون از تو دورم

برايم آشنا يك سنبل عشق

براي عاشقي او قبله عشق

تو را دارم دگر غم در دلم نيست

براي هر شبم جزماه آشنا كيست؟؟

اگر باران بودم

 آنقدر مي باريدم تا دشتها و رودهاي تشنه را سيراب كنم

اگرگل بودم شاخه اي از گل تقديم وجودت مي كردم

 اگر اشك بودم به پايت مي گريستم

 و اگر محبت بودم

 آهنگ دوست داشتن را برايت مي خواندم

 ولي افسوس كه نه بارانم و نه گل و نه اشك و نه محبت

 ولي هر چه هستم

دوستت دارم...

سلام به همه دوستاني كه لطف مي كنند و به وبلاگ خودشون سر مي زنند,ولي نمي دونم چرا  نظرنمي دن.اگه خوب نيست خب بگيد تا يه فكري براش بكنم.دوستاني هم كه مايل به تبادل لينك هستن لينك خودشونو در قسمت نظرات بذارن.ممنون از همه عزيزان.